Van Korla naar Altay

Vanuit Kashgar de trein naar Korla genomen waar ik 1.30 (s nachts aankwam) Met vrolijke taxichauffeur naar hotel gegaan (niet het gereserveerde: dat bleek onvindbaar) Volgende ochtend weer vroeg op (6.00 u) en taxi gecharterd voor een poging de Xingjiang grondgaai binnen te halen. Dat viel niet helemaal mee: de oases in de richting van het dorpje Puhuy, dat in mijn wat verouderde informatie werd omschreven waren flink uitgebreid en de zandduinen waar de gewraakte vogels zich zou moeten ophouden waren voor een deel verdwenen. Eerst maar helemaal naar Puhuy (de tip luidde: rijdt naar Puhuy en onderzoek de zandduinen halverwege) gereden waar de chauffeur die, ik moet zeggen: net als bijna alle chauffeurs zich geheel vereenzelvigde met de rare vogelmissie, zei dat hij wel een plek wist: na enig rijden langs een riviertje kwamen bij verschillende meertjes met rietgebieden uit waar een visarend lustig aan het jagen was, een lichte fase dwergarend oversuisde (wel heel zuid oostelijk), citroenkwikstaarten ronddarden dat het een lieve lust was en diverse eendensoorten zich lieten zien. Nu ja, nadat we daar enige tijd rondgekeken en gewandeld hadden weer teruggereden en begonnen met steeds stoppen bij potentieel interessante stukjes woestijn langs de weg naar Korla: die foute Turkse gaai liet zich dus niet zien maar.... daar kwamen ineens en kleine verzameling saxaul sparrows tevoorschijn een kleine gespecialiseerde mus die slechts in zgn "saxaul" begroeiing, die in centraal aziatische woestijnen voorkomt (saxaul: een bepaalde struik: googled u maar) schuil, broed en voedgelegenheid vinden. Vogel reizen in Mongolie maken omwegen van 100en km's om dit beestje te tikken. Blij met een levende mus dus. Na terugkeer in Korla gelijk een taxi besteld die bereid was naar Turpan te rijden wat een ietwat vermoeiende maar mooie tocht door woestijnlandschappenen en oases opleverde en die eindigde in Turpan, gelegen 120 m(correct me if i'm wrong) onder zeeniveau, jawel, na de dode zee, het diepstgelegen bekken ter wereld. Intrek genomen in het Turpan hotel waar ik Damien uit Kashgar weer trof en een tijdje met hem en zijn nieuwe reismaatjes heb zitten praten, dan een fiets gehuurd en door fraaie overharde straatjes met middeleeuwse beelden naar de Emin Hocamoskee gefietst, (moskee met Afgaanse stijl minaret) en daar tot zonsondergang gezeten. Bij terugkeer in hotel bleek die hele Djoserclub ook weer in het cafe te zitten en daar ook nog wat mee gebabbeld.

De volgende ochtend oude grotten (waaruit de mooiste muurschilderingen door Herbert von le Cocq, een Duitse ondekkingsreiziger, eind 19e eeuw van de muur gehaald zijn en die nu dus in Berlijn te bewonderend zijn, waar de Chinezen nog steeds boos over zijn) van Bezeklik bezocht, en de ruinestad Khocho (oudste Oeigoerse stad in het Tarim bekken (9e eeuw), waar het overigens al weer zo heet was dat het gebruik van een overdekt ezelwagentje bij de bezichtiging geen overbodige luxe was. (Als het goed is ga ik in Mongolie de oudste Oeigoerse stad bij het stadje Tsetserleg bezoeken) Wat die kunstroof betreft daar is nog wel wat over te zeggen natuurlijk: toen hij die kunst weghaalde was er niemand in geinteresseerd en waren andere schilderingen door vernielingen door lieden met andere geloven (moslims bijv.) en door aardbevingen al verloren gegaan en de waarde die ze nu hebben ontstond juist door grappenmakers als die Von le Cocq, die ze veiligstelde, onderzochten, de context leverden ze in beroemde musea onderbrachten zodat ze wereldberoemd werden, zodat er wel iets is af te dingen op het Chinese verwijt dat hij toen bewust een kapitaal aan kunst achterover drukte.

Hoe dan ook: door die Von le Cocq was er niet bijster veel te zien en moet ik maar eens naar Berlijn.

Na het bezoek van deze oude Turkse attracties (misschien ook leuk te weten dat uit de opgravingen in Khocho bleek dat die oude Oeigoeren Manichisten, Nestorianen en Boeddhisten waren (de islam had in centraal azie in die tijd zijn intrede nog niet gedaan), alweer met een taxi (ja die dingen zijn hier vrij goedkoop en het is leuk als je onderweg kunt stoppen waar je wilt) naar Urumqi gegaan, daar in de stad geld getankt en op het vliegveld afgezet.

De chauffeur heette Kerem en had een licht imbiciele blik in zijn ogen, waarbij je steeds verwachte tijdens de moeizame communicatie dat hij boos zou worden. Zijn baas leverde ook al het toertje naar de twee genoemde attracties (andere chauffeur: aardige jongen) en was nogal een boef die steeds probeerde meer te laten betalen totdat je duidelijk (gespeeld) boos werd en dreigde wel elders iets te regelen. Waarschijnlijk kneep hij die Kerem ook af want die had de merkwaardige gewoonte om eerst al in Turpan en later nog onderweg in het totaal 4 maal benzine te tanken, blijkbaar dacht hij door steeds bij de goedkoopst mogelijke tank een paar liter te tanken geld te besparen. Helaas voor hem bleek de weg tussen Urumqi en het vliegveld een tolweg en Kerem werd haast gek toen dat bleek, de blik in zijn ogen liet zich nauwelijks beschrijven. Het ging om het gigantische bedrag van 10 RMB dat is ongeveer 1 EUR. Toen ik die hem bij het afscheid cadeau deed leek er toch heel even iets dankbaars in zijn ogen te zien te zijn.

Vervolgens op het vliegtuig dus naar Altay (of als de Chinezen zeggen Aleta) Die Chinezen zijn wat dat betreft wat gehandicap omdat ze een schrift in karakters hebben kunnen ze niet precies een klank weergeven daarmee (alhoewel ze pinyin zouden kunnen gebruiken, maar dat is een late uitvinding en toen hadden die Turkse steden al een naam op basis van die karakters). Ik vermoed dat die karakters altijd uit een lettergreep bestaan die of gevormd wordt door een klinker of een klinker met een medeklinker ervoor of een klinker met een medeklinker erachter. Er zijn ook wel karakters met een medeklinker voor en achter. Maar voor iedere klankencombinatie bestaat niet perse een passend karakter om die weer te geven. Als je dan dus het woord Altay moet gaan weergeven en er bestaat geen karakter "al" dan moet je al gauw compromissen sluiten en dus bijvoorbeeld de "A" met een karakter weergeven, vervolgens de "le" waarbij je in godsnaam maar een klinker "e" toevoegd en afsluit met het karakter "ta(y)" .

Het was maar een vlucht van 50 minuten maar wel een mooie, vooral als je van aardrijkskunde, landschapstypen en kaarten houdt. Gelijk onder Urumqi vlieg je het Djoengarijse bekken over en na de oaseachtige omgeving van Urumqi achter gelaten te hebben zit je al snel boven de woestijn steppe en vervolgens de woestijn die zich afwisselend van zijn zandachtige en zijn steenachtige kant laat zien. Midden in de woestijn bevond zich een soort ritssluiting met aan de ene zijde roodachtig zand en aan de andere zijde geelachtig zand, ook kwam het grote meer Ulungur in beeld en de Ertish rivier die zich na China door Kazachstan wenteld, dan Rusland binnenstroomt, door de oude "hoofdstad" van Siberie, Tobolsk, trekt om zich iets noordelijker te verenigen met de Ob die uitstroomt in de noordelijke ijszee: die Ertish is dus de enige rivier in China die afwatert (kan je dat zeggen?) in de Noordelijke ijszee. Om de lezer nu helemaal aan het gapen te krijgen zal ik dan maar gelijk even doorpakken met die Chinese rivieren: de Syr Darya ontspringt net boven het Tianshan gebergte in Kirgizie (heet daar meen ik Narin) en stroomt net als de Amu Darya (die oude Oxus) (die net in Tadjikistan in de Pamier ontspringt) naar het Aral meer. De Indus ontspringt in zuidtibet wentelt zich langs de Karakoram om vervolgens zuidwaarst door Pakistan een weg naar de Arabische golf (indische oceaan) te zoeken, de Bramaputra ontspring eveneens in zuid Tibet en wentelt (ik lijdt aan een tekort aan wisselwoorden) zich, dit maal met een oostelijke wenteling) om de Himalaya om in de Bengalen eveneens de indische oceaan te bereiken, op het Tibetaanse plateau ontspringen dan 1. de Salween die naar Birma stroomt en uitmond in de Andamanzee, 2 de Mekong, die door zuidoostazie slingert en dan in Vietnam in de zuid Chinese zee stroomt, 3 de Yangtze die bij Shanghai de oost Chinese zee bereikt, 4 de Gele Rivier die in de Bo Hai baai (Gele Zee) uitmondt (waarvan ik de traditionele "bronnen" over 5 dagen bezoek). De Heilongjiang, ook wel Amur, ontspringt in Mongolie maar vormt een heel eind de grens tussen Rusland en China en mondt vervolgens uit in de zee van Ochotsk. Ten slotte neem ik al een voorproefje op Mongolie en meldt dat de Orhon, waar ik de oude Turkse inscripties ga zoeken bij het plaatsje Tsetserleg, uitmondt in de Selanga die weer uitmondt in het Balkalmeer waarvan zich in de zuidwesthoek de rivier de Angara losmaakt, die door Irkuskt stroomt om zich vele kilometers verderop te verenigen met de Jenisei die op zijn beurt weer uitmondt in de eerder genoemde Noordelijke ijszee. Nu hou ik maar op, voor het geval er nog lezers zijn die dit punt bereikt hebben. Ik heb in ieder geval intrek genomen in het hotel "gold bridge" in Altay en voor de volgende twee dagen een tourtje naar het Kanasmeer op het (bijna) vierlandenpunt Rusland, China, Mongolie, Kazachstan en heb dan nog een ochtend over op de 25ste om de omgeving van Altay zelf te verkennen, ik ben benieuwd. Ik had dit bericht nog slechts als concept staan omdat ik er nog een bak foto's bij wilde voegen maar dat kan niet omdat noch in Lanzhou noch in Xining, waar ik mij ondertussen bevindt de politie internetcafes noch toestaat om beeldmateriaal up te loaden, vermoedelijk met het oog op het tot een minimum verkleinen van de kans dat schokkend tibet gerelateerde foto's of filmpjes de olympische spelen nog kunnen schaden.

Ik ga dus verder met teksten en op 6 juni hoop ik met terugwerkende kracht een stuwmeer foto's los te kunnen laten. groet.