Hallo lezer,
Zit ik weer in Epitsenter, het internetcafe bij de Ulitsa Karl Marksa in Irkutsk. Ik zal maar beginnen met wat foto's en dan de verhalen: Oei ik zie nu dat ze hierboven terrecht zijn gekomen: dus u heeft ze al gezien: laat die laatste opmerking dan maar zitten. In tijden niet zoveel foto's upgeload/geupload. Van boven naar onder: impressies van het bustation te Irkutsk, stopplaats onderweg voor plaspauze en koffie, Brjats meisje achter de toonbank, "wij willen ook (op de foto) motor met zijspan is nog heel populair in deze streken, veerpont, straatbeelden in Guzjier, bloem, vervormde boom, aster (?), dan veel vlinders: de parelmoer lijkt op een tweekleurige zoals in Europa rondvliegt, er is een ijsvogelvlinder bij (op wiel van mountianbike) twee soorten zandoogjes (een op stang onderzadel), twee hooibeestjes (die op de poep samen met blauwtje en parelmoer lijkt zilverstreep), minimaal drie soorten blauwtjes en een dikkopje (model aardbeivlinder), het moge duidelijk zijn dat vlinders dol zijn op paardepoep, tot mijn grote vreugde stak op een gegeven moment een klein hoederachtig beestje het bospad over: ik denk: "misschien wel een hazelhoen" want die is niet zo groot. Vervolgens komt er iets 6 keer zo groots, echt groot dus, het pad op zetten: vrouwtje auerhoen, er achteraan nog een kleintje dat paniekeert en terugvliegt: nu raakt moeder in de war zijn begint luid te klokken en een grote cirkel te draaien op het pad, wat mij de kans geeft de camera in aanslag te brengen en toch een aardig plaatje te maken (weer een nieuwe soort, het mannetje is nog 20 centimeter groter: dat moet bijna verontrustend zijn), tor met attenes, uitzicht langs boom met een Khadak (zo'n Mongools/Buryats stuk doek dat op heilige plaatsen aan bomen gebonden wordt en op de achtergrond de Shamanski Skala, de Sjamanenrots, de sjamaan moet hier vroeger nog in grote groepen in het wild voorgekomen zijn, excursie met busje naar de noordkaap van het eiland (miys Choboi), groep met bus en koe, siezel, kruisbloem met hele grote bloemen, obo's: weer heilige palen van sjamanen (of moet ik shamanen zeggen?) waar ook doekjes om gebonden worden en sigaretten, geld en andere zaken bij achtergelaten worden, nerpa (de Baikal zoetwaterzeehond), en nog een mooie chocoladeverpakking, koeien aan lake baikal en nog een in de straat bij mooie boom, ik stond op een gegeven moment tegen een boom te wateren en voelde dat er naar me gekeken werd. Ook hoorde ik zwaar ademen, toen bleek er een koe tussen de spleet tussen twee planken van de schutting door te gluren en even verder zat een kat mee te kijken: het moet niet gekker worden hier in Rusland !! Ook nog en Daurisch kauwtje en een moeder met dochter: als je hier trouwt moet je er wel rekening mee houden dat je na twintig jaar meer vrouw hebt dan dat je oorspronkelijk gehuwd was, een soort rente zou ik zeggen. Dan bezoek aan museum in Irkutsk voor de schone kunsten gedaan (tweede filiaal), ik zal ze niet allemaal met flauwe opmerkingen benoemen maar wat wel opvalt is de Buryatse (tankhas (buddhistische reglieuze voorstelling op doek), orthodoxe (ikonen) en natuur invloeden en natuurlijk het navolgen van de west Europese stijlen vanaf de 17e eeuw.Tot slot nog enkele houten huizen in Irkutsk.
Nu ook nog maar wat verslag, als u daar nog tegen kunt. Het pensionnetje in Olchon was kleinschalig met een eigen huisje en een soort veranda waar ik lekker op kon zitten. Het avondeten en het ontbijt wordt gezamenlijk genuttigd met de andere gasten en is smakelijk. Het eerste ontbijt mistte ik al meteen omdat ik op de mountainbike de bossen en de steppen in zuidelijke richting ging verkennen: lekker fietsen, pittige heuvels, maar niet te pittig, veel vlinders en een auerhoen. 's avonds werd mijn ontbijt naast mijn avondeten gezet wat ik wel komisch vond maar toen ik het wegwuifde werd er op gewezen dat ik er recht op had en het op moest eten. Ik heb de helft maar op gegeten, niet wetende dat dit misschien wel een voorbode was van gestoord gedrag verderop tijdens mijn bezoekje op het schone eiland Olchon. De tweede volle dag met een toertje in een Russich 4wd busje naar de noordtip van het eiland gegaan. In de bus zat ook nog een Deens meisje waarmee ik de dag maar een beetje opgetrokken heb, omdat haar Russisch nog slechter was dat het mijne en de reisleider niets over de grens sprak: mooie landschappen, gezellig, met picknick en Nerpa's gezien, en siezels en obo's natuurlijk. De volgende dag had ik een plan opgevat en ook al de eerste dag bij het hotelletje van Nikita, dat door de lonelyplantegids werd aangeraden maar dat vol was, aangekaart om het volgende te doen: Ik wilde per boot naar het vaste land tegenover het eiland en een beekdal verkennen en een berg. Nu ging dat niet door: het meisje Olga (ze heten hier allemaal Olga geloof ik) had pogingen gedaan maar het lukte werkelijk niet. Alternatief had ik aangegeven dat ik wel naar een rots met inscripties wilde: ten zuiden van het eiland op het vaste land. Dat kon echter niet in een dag maar wel kon ik naar een dorp daar in de buurt, bij de lokale shamaan slapen !! en dan de dag erop door naar de rots en dan door naar Irkutsk: ik moest dan wel mijn laatste nacht op het eiland laten schieten. Ik dacht: dat doen we dus. Olga moest alleen nog overleggen over de prijs en zou mij bellen in mijn pension. Tijdens het eten aldaar (stemming onder de andere gasten slecht: Rusland door Spanje van het veld geveegd) komt de pensionhoudster op hoge poten met haar zaktelefoon aanlopen en stopt die in mijn hand en maakt met de andere hand een wegwerpgebaar met haar hand. Ik denk: dat kan alleen maar Olga zijn, en ja hoor... In principe is alles rond en ze zou alleen nog iets van de prijs af proberen te halen en ik verzocht haar om die pensionhoudster, die stond te ontploffen voor mijn neus, uit te leggen dat ik gewoon dat geld voor die laatste nacht zou betalen (dat wat trouwens al betaald) en dat ik eerder weg zou gaan: het mens grist de telefoon uit mijn handen en begint die Olga voor rotte vis uit te maken en roept steeds Amerikanski, Amerikanski en uiteindelijk loopt de pensionhoudster de deur uit en komt niet meer terug. Omdat ik afgesproken had met Olga dat zij na een uur terug zou bellen ben ik maar op mijn veranda (klingt heel groot: 4 vierkante meter) gaan zitten. En na enige tijd komt mevrouw weer foeterend met de telefoon aanlopen. De andere gasten hadden me ondertussen al verteld dat die tekeningen op die rotsen allemaal nep zijn volgens de p. houdster en dat ze mij niet mag belazeren, maar door de idiote heftigheid geloof ik er eigenlijk niet zoveel van. Olga heeft blijkbaar al enige tijd met dat mens gesproken en zegt dat ze liever de tour niet meer organiseert want het mens heeft gedreigt en het zal allemaal heel vervelend voor iedereen worden, en ik sta in Irkutsk geregistreerd als verblijvende op Olchon en kan daar niet zomaar weg (je moet hier, als je langer dan drie dagen ergens verblijft je visum laten "registreren", in dit geval had het hotel in Irkutsk die het verblijf op Olchon voor mij regelde dat voor me gedaan en omdat zij blijkbaar goede contacten met dat hotel had kon ze daar lastig over doen. Ik heb toen maar tegen Olga gezegd dat ik de tour niet meer hoefde en dat ze zich niet druk hoefde te maken en dat ik veel zin had de volgende ochtend voortijdig weg te gaan, al was het alleen maar om dat mens te zieken, maar ik zou er nog een nachtje over slapen. De volgende dag nog bij Olga langsgeweest en het zou allemaal typisch oude sovjet mentaliteit zijn dat alle precies volgens het contract afgehandeld moet worden (denk een aan dat ontbijt van de eerste dag), ook als de betrokkenen er baat bij hebben om het te veranderen. Misschien was ze ook beledigd dat ik eerder wegwilde en ze is sowieso bang dat Nikita, waar men goed Engels spreekt haar gasten afpakt. Die avond langsgegaan bij Claus, een Duitser in een pension twee straten verder die me in de bus op de heenweg al uitgenodigd had om eens langs te komen voor een babbel. Aan het eind van de avond maar besloten om het allemaal maar niet te hoog op te spelen en gewoon de laatste dag de hele dag op de mountianbike op pad te gaan zodat ik dat mens helemaal niet meer zou zien (een aardige andere vrouw verzorgd het eten) en zogezegd zo gedaan. Die laatste dag verliep zonder opwindende voorvallen, met wat zwemmen en veel gefiets. De terugweg pakte wat heftiger uit dan gedacht echter. We zaten met 8 man in het busje en tot het pontje ging het goed maar toen we een kwartiertje gereden hadden kwamen we in een zeer naar schouwspel terecht: twee heftig vervormde auto's stonden halfgedraaid, nog wel op de wielen op de weg. Wij waren het eerste verkeer dat na de aanrijding op kwam dagen, blijkbaar. Rechts lag een man schokkend op zijn buik met veel bloed op zijn hoofd, dit bleek later de chauffeur van de vrachtwagen. Links stond een 4wd met geheel verdwenen motorkap (1,2 m), die was geheel de auto ingereden (het moet een enorme klap geweest zijn; ook de hele linker voorzijde van de vrachtwagen was volledig in gedeukt, achter in de auto lagen twee Burjatten over elkaar heen, ze bewogen nog wel maar vooral een zijn hoofd was er lelijk aan toe en er kwam bloed uit zijn neus, het vlees van de andere man zijn arm was er gedeeltelijk afgekomen. Een derde Burjat lag achterover achter de wagen, die had er blijkbaar nog uit kunnen komen of was eruit geslingerd: allen waren in shock of buiten kennis maar ademden nog wel. De twee kinderen in onze bus mochten er niet uit, wij hielden het verkeer maar wat tegen, zodat er niet nog een op in zou rijden en legden wat schone doekjes op de open wonden en raadden zenuwachtige lieden aan hun sigaret maar uit te maken omdat er overal benzine lag. Natuurlijk eerst met een mobieltje een ziekenwagen gebeld. Na een halfuurtje rondgelopen te hebben waren er zoveel mensen om te helpen dat onze chauffeur door wilde en dat hebben we maar gedaan. s middags maar het museum bezocht en wat sokken, onderbroeken en T shirs aangeschaft.
Casper
