Van boven naar bedenen weer: man met poesje die op brommer langskwam en een praatje wilde, paard en veulen, buddha in berg, heilige waterval en stoepa (ik heb op aanraden van de klusjesman die aan de stupa werkte met de klok mee een ronde rond de stoepa gemaakt en alle gebedsmolens eens flink laten draaien, misschien komt er iets goeds van, bermbig, bruine heggemus (brown accentor) Misschien hier toch even de plek om uit te leggen waarom het onder andere zo leuk vogels kijken is hier 1: van een hele rij families of geslachten van vogels ken je er een of hooguit enkele in Europa en hier blijken ze nog allemaal neefjes en nichtjes te hebben en dat is heel leuk om te zien hoe dat er dan uit gaat zien, 2 ik ben opgegroeid als vogelaar met de elsevier gids voor de vogels van Europa en het Midden Oosten, ook wel bekend als de Heinzel, Fitter en Parslow, de vogels die je je hele leven niet gezien hebt maar wel in die gids staan, dus iedere keer aan je blik voorbij trekken zijn dwaalgasten, bijvoorbeeld uit het oosten of beesten waar het verspreidingsgebied net in Rusland ophoudt, zodat ze nog wel in die gids opgenomen staan. Als je nu hier aan het vogelen slaat zie je heel veel van die beesten die je hele leven al in een schemergebied aan de rand van je bewustzijn een eigen leven leiden ineens in het echt 3 ze zijn gewoon ook mooi en vaak schitterend aangepast aan de extreme landschappen, nu hou ik op hoor. Schapen
s ochtendsvroeg op weg van de kooi naar de weidegronden, mongoolse leeuwerik in het wild, zoals het hoort, tenten Tibetaanse nomaden aan Kokonur, schapen aan KKN, portret Tibetaanse herder Tamyee (als ik het goed spel) die, toen hij mijn aandacht voor kleine yaks opmerkte een zogend babyyakje van de tiet van moeder rukte waarop moeder verontrust/boos op hem afging en hij hem maar weer liet gaan (oei, tweemaal upgeload/geupload, ik wordt toch een beetje slaperig, vrachtwagens zwoegen bij dreigend onweer omhoog uit het Qaidambekken, woestijnsteppelandschap waarin ik enkele kilometers gelopen heb 's avonds: vier baltsende Mongoolse grondgaaien in bijzonder fraai licht.....(een momentje stilte), de volgende ochtend 3 overvliegende steppenhoenders (helaas geen foto's van deze twee wel hele mooie soorten), misschien wel een leuk vrindinnetje voor Mischa, ze is wat oud, maar kijk eens wat er om haar nek hangt, openluchtbiljart ongekend populair in deze contreien, groep kindertjes in Chaka in het Qaidambekken (Ratelband zou tranen in zijn ogen krijgen als hij hoort dat er een plaatsje met die naam bestaat), weer eens een overvliegende lammergier, soort lintenwigwams die in verband staan met het Tibetaanse boeddhisme maar ik weet nog niet hoe het precies zit, chauffeur Ma Jian Min met zijn Toyota Landcruiser, Himalayagier (bij een dorpje waar we langs reden zaten ongeveer 20 gieren op een heuveltje ernaast. Mogelijk waar er een zgn. skyburial/luchtbegrafenis aan de gang. Volgens de Bradt guide voor Tibet hebben de Tibetanen 4 smaken begrafenissen: 1 luchtbegrafenis: voor gewone mensen, als ze sterven worden ze in stukken gehakt en op een stellage gelegd waarna de gieren ze oppeuzelen en mee de lucht innemen, 2 verbranden: voor hooggeplaatste priesters, 3 afzinken: voor moordenaars en dieven en tot slot 4 begraven; voor lieden die geen kinderen voortbrachten. Met die laatsten voel ik mij toch een beetje verbonden maar als je erover na gaat denken snap je wel een beetje hoe dat zit: als je in reincarnatie gelooft (wat zij doen) moet je natuurlijk wel zorgen dat er een beetje een populatie aan lichamen is om in te incarneren. Anders krijg je de meest vreselijke toestanden met wachtlijsten, mensen die eigenlijk net genoeg karma verzameld hadden om (dan wel als dik, lelijk mens met brilletje) te incarneren, zullen nog een ronde als slijkspringer of worm het vlees tegemoet moeten gaan: kortom die kinderlozen zijn asociaal en moeten aangepakt worden. Als leuk ontspannend boekje had ik voor onderweg overigens het "Tibetaanse dodenboek" meegenomen, ondertitel: luisteren naar het zingen in de Bardo. Om daar doorheen te komen moest je je wel een weg bijten door een heleboel 10 of meer lettergrepige termen uit het Sanskriet, die dan wel in de verklarende woordenlijst achterin stonden opgenomen maar waarbij tijdens de korte uitleg toch weer drie nieuwe 8 of meerlettergrepige Sanskrietse termen gebruikt worden: dat viel dus niet mee. Het basis idee komt op het volgende neer: als iemand aan het sterven gaat moeten bepaalde soera's aan hem /haar voorgedragen worden, zodat de geest in de juiste toestand kan geraken. Als de mens geboren wordt onderscheidt hij (dit volgens een Rinpoche/hooggeeerde Tibetaanse geloofsgeleerde, die de inleiding schrijft van het boek) zich nog niet van zijn omgeving: heeft geen zelfbewustzijn, of zoals zij zeggen, geen onderscheidt tussen object en subject, denkt misschien ook wel niet dualistisch (alles met tegenstelling, zwart wit, klein groot etc.) dan echter, komt dat er op een gegeven moment wel van en dan begint de ellende: de mens leert de wereld kennen en aan iedere ervaring wordt ook een positieve of negatieve emotie gekoppeld (dat lijkt wel cognitieve therapie: maar ja die Rinpoche wil ook erkenning dus zal iedere gelijkenis vergroten) zo krijgt die wereld een persoonlijke betekens voor de opgroeiende mens, die mens wordt een heel universum. Om een lang verhaal kort te maken en te zorgen dat niet iedereen stopt met lezen: tijdens dat voor"zingen" van die Bardo tekst wordt, denkt men, het tegengestelde bewerkstelligd: men keert terug naar de staat die tussen dood en leven passend is. Die rinpoche ziet het ook wel zitten om bij de westerse mens dit ritueel in te voeren. Ik moest gelijk aan die rare gereformeerden in 'knielen op een bed violen" denken, die de liefhebbende vrouw niet toelaten bij haar man die de geest geeft en die omringd wordt door een groep zwartrokken die de bijbel incanteren. Maar ja, de stervende wilde dat wel: van wie is dat sterven nu eigenlijk helemaal? Mijn voorlopige inschatting is dat de gemiddelde Nederlander aan het voorzingen van de Bardo er vooral ook nog een hoofdpijn aan over zal houden, wat overigens wellicht wel afleidt van duistere gedachten aan de nakende dood, maarja een korte tik met een houten hamer kan daar ook in voorzien en dat is toch veel eenvoudiger. Maar genoeg hierover, Terug naar die zonovergoten oevers van Kokonur, waar de pasgeboren yakjes (kortyakje zag ik ook, ha ha) door de wei dartelen. De laatste foto: halfwas yakjes (yakpinken?)
Ik zie dat mijn batterij op is en uploaden vandaag niet meer zal lukken. Morgen ben ik de hele dag achter de kraanvogels in Zhalong national park aan maar morgenavond, het internetcafe zit tegen over mijn luxehotel te Qiqihar, dus een kleine moeite kan ik weer verder. Vanavond weer hotpot gegeten in het " revolving" restaurant op de 24ste verdieping, na 3 minuten eten viel de stroom uit en draaide het restaurant niet meer, mijn uitzicht bleef gefixeerd op een rij afgebladerde flats, terwijl aan de andere zijde schitterende verten zich uitstrekten (kan je dat zeggen?), my kind of luck. Nu ga ik maar naar bed.
Gegroet,
Casper
Geen opmerkingen:
Een reactie posten