Het begint boven en eindigt onder: Kamtjatka krab/kreeft, het rode leger vertrapt Hitler, Stalin, het rode leger trekt op, slimme, vooroorlogse Gladston Cyrilische minitypemachine, ouwe zeerob, bruine beer die van muziek houdt, eland, verbaasde Blakistons visuil, Amurpanter (zie ook in artis rechts naast de jaguars), dodelijke omhelzing, Hymalaya- of aziatische zwarte beer, lynx, ontroerd edelhert, straatbeeld in Vladivostok (verkeerde foto upgeload), teatr met beeld in Irkutsk, volkslied van de Russiche Federatie, Blagumup Пumun (Putin), kiosk, Nerpa zoetwaterzeehond van het Baikalmeer, autobus met neus, Volga (Russisch automerk), internetcafe te Irkutsk, voetalwedstrijd Nederland Rusland in lobby Hotel Vladivostok, "kievitsbloem" Frittelaria Camchatsensis" (spellingsfouten voorbehouden), bloem van merk X, Rododendron Camchatsensis (volgens gids Vladimir), gids Vladimir gaat voor in het crosscountry GPS wandelen op de toendra (van gesmolten sneeuw maakte hij overigens erg lekkere thee bij de picknick halverwege de dag) , ontbijt in Gastinitsa Magadan (Hotel in Magadan) met grutten, kleine, foute worstjes en coctailsaus, Maasdammer in Magadan, Longbilled Murrelet (alkensoort) op de terugweg van Talan, huisslechtvalk te Talan, mijn huisje (binnen en buiten) te Talan.
Ik zit nu dus in een internetcafe te Irkutsk. Weer een vlucht met een "obscure" siberische vliegmaatschappij overleeft (S7, voorheen Siberian airlines, het retourtje Magadan was met Vladivostok Avia) de eerstgenoemde maatschappij heeft ondertussen enige erkenning internationaal als veilige maatschappij, de laatst genoemde heeft geen keurmerk. Nu ja, ik ben dus van Talan weer met Artjom vertrokken met zijn tweeen over een rustige zee, wel sloeg de mist toe op het laatste stuk baai maar met mijn kompas konden we (we hadden toen er nog zicht was al de richting bepaald waar we land moesten raken bij Taysk) toch gemakkelijk terugkomen. Ik heb Artjom het kompas maar gegeven. Dan terug naar Magadan en verder wat rondgehangen en bijgekomen. De volgende dag door Artjom-twee en Olga, samen met Vladimir, mijn nieuwe gids, gedropt in gebied genaamd Tjorniy Kljoetsj (Zwarte Sleutel), oud militair terrein, waar de sperweruil zich zou moeten bevinden en ook de bruine beer, voor dit doel, of liever als veiligheidsmaatregel droeg Vladimir vuurpijlen bij zich die harde knallen geven en beren de stuipen op het lijf jagen: het bleek niet nodig, en die uil zat er ook niet. Vladimir is een wat schichtig type met een nogal manke poot, waarvan het nadelige effekt op de verharde weg groot leek (ik dacht al: dat kan nog wat worden als die beer achter ons aan gaat hollen) maar toen hij eenmaal het onregelmatige terrein betradt, waar immers elke stap tussen op en over stenen, boomstronken en ongelijke bodem een andere landing oplevert, liep hij als een kievit. Wel heel mooi terrein, met veel geurige kruiden, struik, hei en besdragend plantengedoe. Achteraf nog, op mijn verzoek gezocht naar een bijzondere kievitsbloem die hier moet bloeien en die vonden we wel. In Turkije vorig jaar had ik al een poging gedaan weer eens wat nieuwe kievitsbloemen (frittelaria in het latijn) te vinden. Daar noemt men ze ters lale (zeg maar: tegendraadse tulp: hij laat zijn kopje hangen) maar dat lukte niet, nu kreeg ik hem min of meer kado.
De volgende dag gedropt op vliegveld en teruggekeerd naar Vladivostok. Daar een dag doorgebracht met internetten (een deel van de achterstallige foto's vooral) en bezoek aan streekmuseum de volgende dag vlucht naar Irkutsk: 4 uur vliegen naar het westen. Bij aankomst regen die nog immer voortduurt. In Irkutsk is de sovjet- en zeg maar jaren vijftigsfeer nog meer aanwezig dan in Magadan (Vladi voelde moderner aan). Oude auto's, bijvoorbeeld van het merk Wolga, karren er rond, er is een trolleybus, veel houten huizen en aardig wat mensen en winkels lijken ook niet van nu. Daarnaast ook veel moderne auto's en nieuwe winkels,laten we het allemaal ook weer niet helemaal gaan overdrijven, maar het oude is nog wel degelijk aanwezig. Het hotel is het oude Intouristhotel aan de Angara (de rivier die verderop de Yenisei instroomt en dan de noordelijke ijszee in en die gevoed wordt uit het Baikalmeer. Daar moesten in de sovjettijd alle toeristen zo'n beetje verplicht in verblijven. Er is overigens nergens een Engelstalig boek, tijdschrift of krant te vinden, als je google op internet aanzet springt ie automatisch (net als in China) op Google Rusland over (daar zal wel wat censuur aan vast zitten, waar Google dus aan meewerkt, denk ik dan of schiet ik nu weer door ). Met heeft duidelijk geen behoefte aan overdreven veel Amerikaans/Engels/westerse invloed, op de TV's in de hotels zijn nauwelijks Engelstalige zenders (alleen algemene informatiezenders over dieren of kunst, maar niet over politiek of nieuws) te ontvangen. Ze hebben hier goed door dat de aanvaring met een dominante cultuur schadelijk kan zijn (vraag maar aan de indianen en, if you like, de moslims. Het Baikalmeer is al een oude toeristenbestemming wat resulteert in een rijke souvenir- , informatieboekjes- en kaartenaanbod, waar ik toch wel blij van wordt: al veel te veel uitgegeven (komt vast ook door het regenachtige weer) Morgen ga ik op de bus naar het eiland Olchon, zo'n 300 km. ten noorden van Irkutsk, centraal westelijk in het Baikalmeer en slaap daar dan vier nachten en ga de boel daar eens wat verkennen, moet volgens de folders ongeveer het mooiste stukje Baikal zijn, maar dat hebben ondertussen vrees ik al vrij veel mensen door. Alles is al geboekt, zelf het eten is inclusief, alleen het dagprogramma kan ik zelf bepalen. Vanochtend verder het historisch en natuurmuseum alhier bezocht en door de regen in de de straten rondgelopen. Wel mooie, wat melancholieke sfeer. Doordat ik al lang op reis ben en relatief weinig muziek hoor wordt trouwens alle muziek veel mooier en heeft een grote impact op me (absence makes the heart grow eager?), Boney M (mamamama, ma Baker) doet het hier nog heel goed, en verder ook dromerige jaren zestig/zeventig hits: nights in white satin, melancholie (Frans Adamo-achtig geval), and sympathy is what we need, my friend, het kan mij ook allemaal niet soft genoeg. Daarnaast houdt men ook wel van up-tempo disco muziek, die soms wel lekker voelt maar soms ook helemaal mis is.
Groet,
Casper
Geen opmerkingen:
Een reactie posten