En van boven naar beneden weer: Lenin; station Vladivostok sinds 1901 einde van de transsiberieexpress, bordje op trein naar Irkutsk (ik ben lui en vlieg daarheen), Catherina II (de grote (eind 18e eeuw een van de verlichte despoten (met Frederik en Lodewijk 14?), portret van vrolijke man en van vrolijke vrouw, verkeerd upgeload: voorproefje van Magadan, Chinese vesting met kauwtjes en doodshoofden, kubistische Kirgizische vrouw, Adreas Schelfhout in Vladivostok, utro (ochtend), "confiture", "impressie" van zee bij Vladivostok (de overige foto's die bij dit bericht horen staan in het volgende bericht opgenomen. )
Nu ik dit begin te schrijven zit ik in het kleine postkantoortje te Magadan alwaar een internetcomputer voor het publiek staat opgesteld, steeds was deze buiten werking maar nu even niet. Ik zit onder de muggenbulten van een wandeling met gids Vladimir naar een gebied met overgangen tussen toendra en bos (vooral larix en berk) in een poging om een sperweruil te zien: dat is niet gelukt: wel lekker gepicknicked, thee van sneeuwwater gedronken en fraaie vegetatie en enkele aardige vogels gezien en de hele dag crosscountry lopen op de GPS. Maar ik moet beginnen met wat er in Vladivostok verder nog gebeurde. Ik heb een dag in Vladivostok rondgelopen en onder andere het museum van schone kunsten bezocht waarvan meerdere foto's zijn bijgevoegd. Het adres was veranderd maar op het oude adres was een soort galerie waar twee dames zaten koffie te leuten waarvan een me met de bus naar de nieuwe lokatie tijdens de verbouwing bracht
's Middags met boot naar het eiland Russkii gegaan ten zuiden van Vladivostok op boot vol dagjes mensen op weg naar hun eilanddatcha. Sommigen al aardig beschonken. Aldaar een tijdje op een strandje rondgehangen en dan in de "vertrekhal" van de boot terug nog een koffie gedronken waar een dronken Rus zich over me "ontfermde" die toen ie ontdekte dat ik geen kinderen had (ik dacht: laat ik eens de waarheid vertellen) erg teleurgesteld in me raakte en maar bleef herhalen dat ik een slecht leven leid (tiy zjibosch ochen plocho, Kasper), ik vertrouwde hem toe dat ik een prima leven leid en dat hij met zijn kinderen (zijn zoontje zat vol trots naar zijn bezopen vader te kijken) ook een goed leven leidt: niks aan de handa. Dat ging er niet in: hij bleef maar herhalen dat dat bij mij niet goed zit. Ik ging maar in mijn boek lezen en negeerde hem tot hij zei: "Ik ben een vlieg he (ya mukha eee)" en toen stapte hij maar op: precies wat de bedoeling was: ik blijf het zeggen: andermans zingeving is soms meer last dan lust.
Dan weer terug op de boot. De volgende dag vroeg met de lokale bus naar het zuidwesten gegaan. Dan moet je eerst naar het noorden, om een baai heen en dan kan je de smalle corridor tussen de kust en China in, richting Noord Korea, halverwege daarheen ligt het dorpje Barabash. Dat ligt op de hoek van het natuurreservaat Kedrovaya Pad ("Waterval in de rivier de Kedrova" ) waar de Amur panter nog ronddart en ook de Siberische Tijger nog wel opduikt. Daarnaast natuurlijk interessant voor vogels. Ik hoopte de ingang van het park in het dorpje Primorskaya tussen het park en de zee te vinden maar niets daarvan. Ik was gedwongen om maar wat langs de buitenrand van het park over overharde wegen en een spoorlijn te lopen. Om in primorskaya te komen was het liften geblazen. Ze stopten echter snel: eerste lift twee stoere knapen op de voorbank met allebei een grote bier in de linkerhand, de chauffeur (die natuurlijk weer in zijn Japanner rechts zat) zijn andere hand op het stuur: de bijrijder wees op de chauffeur en riep: Russkii Kamikaze........hahahahahaha. En de chauffeur zette er inderdaad een onbehoorlijke vaart in op de onverharde weg. Tweede lift van een militaire ambulance (deze zone is flink gemilitairiseerd). Terug achterop een pickup, in het zonnetje, 360 graden uitzicht, wind in je haar: wat wil een mens nog meer. Aan vogels: purperrugspreeuw, veel roodstuitzwaluwen en blackfaced bunting (een gors) heel algemeen.
De volgende vroeg op en met taxi naar vliegveld: de radio stond aan met opzwepende muziek als "born to be alive" (yes we were born, born, born...) in lange discoversie, omdat ik voor het eerst in een Toepolev ga vliegen, gelukkig net na vrijdag de 13e, en ooit zwaar geplaagd werd door vliegangst was dit een goede tegenspeler van het liedje "I don't want to die in an air-desaster" dat bij dit soort gelegenheden nog al eens in mijn hoofd wil opduiken.
Hoe dan ook. Enige uren later hing ik boven de zee van Ochotsk, na het eiland Sachalin onder/achter ons gelaten te hebben en landde een dikke drie uur na opstijgen weer te Magadan: 60 graden noorderbreedt: zeg maar op de hoogte van Oslo. Alleen heb je in oost Siberie geen golfstroom die het klimaat tempert, erger nog er is een circulatie die lucht aanvoert uit het noorden of van de zee van Ochotsk waar nog drijf-ijsvelden rondwaren waardoor de lucht die erover strijkt lelijk afkoelt: kortom 6 graden celsius bij aankomst, dat is even wennen. Wel 19 uur licht en de overige uren eigenlijk meer zware schemer dan echt donker. De sneeuw ligt hier en daar nog op zeeniveau. Landschap, heuvel/bergachtig met toendra en taiga begroeiing afgewisseld. Het eiland Talan dat ik ga bezoeken lag 15 mei nog geheel met sneeuwbedekt.
Opgehaald door Igor en Olga (waarmee ik sinds september 2007 al e mail contact heb) in landcruiser. Uurtje rijden naar Magadan en daar intrek genomen in hotel Tsentralnaya. Na nachtje slapen 's ochtends wandeling naar de Scorbiy Maska gemaakt. Monument ter nagedachtenis aan zo'n 2 miljoen gevangenen die tussen 1936 en de jaren vijftig, de periode dat Stalin er echt werk van maakte, hierlangs zijn afgevoerd naar het "Kolyma" gebied ten noorden van Magadan, waar veel goudmijnen zijn en een weg naar Jakoetsk aangelegd moest worden. De omstandigheden waren erbarmelijk: slechte kleding (veel te dun voor het klimaat), behuizing idem dito en veel te weinig voeding voor 14 urige werkdagen: ze noemden het hier "de planeet" omdat het zo geisoleerd was en je er nooit meer wegkwam of "de poort naar de hel" omdat zo goed als niemand het overleefde. De weg naar Jakoetsk noemde men de "weg van de beenderen". Nu wordt in de rest van Rusland (zeker omdat Putin het Nationale zelfbeeld flink op wil poetsen) weinig of niet aan Gulachherdenking gedaan, maar hier in Magadan is in ieder geval een groot standbeeld op een heuvel net buiten de stad neergezet met er omheen de namen van de strafkampen in stenen gebijteld en in het kader van een oproep tot tolerantie de symbolen van de grote wereldgodsdiensten. (Ja Gulach, wat betekent dat nu eigenlijk? Vele mensen gebruiken het wordt met stalen gezicht, zonder te weten wat dat nu betekent: Glavnoe Upravlenie Lagerey (Hoofd/Centraal Bestuur van de Kampen) Dat "lager(ey)" gaat niet om een licht soort bier maar "lager" in de zin van concentratiekamp: als je bijvoorbeeld Mauthausen bij Linz in Oostenrijk bezoekt staat er ook iets van (vergeef mij spelfouten) Konzentrationslager. Waarschijnlijk gaat het hier om een leenwoord uit het Duits, hoewel me bijstaat dat de Engelsen tijdens de boerenoorlog het concentratiekamp bedacht hebben. Omdat we vaak fietsen door centraal Europa langs rivieren hebben we een boven gemiddeld aantal concentratiekampen bezocht in het verleden: Oswecim/Auschwitz), Teresienstadt, Dachau, Mauthausen en zijn goed geinformeerd over dit fenomeen). Om twaalf uur moest ik weer paraat zijn in de hal van het hotel. Leuk detail over de accuraatheid van de lonely planet: volgens hen: "the mourning mask is to be found 500 meter south of the busstation of Magadan." De werkelijkheid: 4 kilometer ten NOORDEN van het busstation. Toch net weer anders.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten